De wereld zoals wij die aantroffen

Leest het smakelijke verslag van een post-ULTRA waardige avond in misschien wel de kleinste concertzaal van Nederland: Sub 071 in Leiden. Het Haarlemse La Vie De Bohème - met op gitaar Nathalie Janssen, die eerder dit jaar in Eindhoven als één van de vrouwelijke Minny Pops acte de présence gaf - presenteerde daar op zaterdag 14 juli jl., samen met ULTRA-auteur en ex-Young Lions Harold Schellinx, een live sneak-preview van Het Moet Zo Zijn, een nummer losjes gebaseerd op pag. 134/135 van het ULTRA boek.

Later dit jaar verschijnt Het Moet Zo Zijn bij het Smikkelbaard label, op een met Gul Night Out gedeelde 7″ vinyl single…

“A record of utter wanton libidinousness”…

Een ‘God Save The Queen’-Festival in het Centraal Museum

Op zaterdag 19 mei verzorgde evenementen bureau Vers Vermaak een festivalletje in het Utrechtse Centraal Museum, in het kader van de God Save The Queen tentoonstelling, die daar nog tot 11 juni te bezoeken valt. Het was een fijne, warme lentedag, dus het kon gelijk al niet stuk. Terwijl in de Refter en buiten in de tuin de gitaren ronkten, de bassen en de drums bonkten, en zangers ziel en zaligheid in de microfoon bliezen, werd er in het broeierige Auditorium in een door Ilga Minjon geprogrammeerde This Is Not A Punk Lecture gereflecteerd op de vraag hoe het toch in godsnaam mogelijk is dat punk, zonder echte antwoorden te bieden voor de toekomst, toch ook vandaag nog zo’n weerslag heeft.

Leonor Jonker schetste ter inleiding de opkomst van de punk in Nederland, en de diverse wijzen waarop het ‘punk’ ideeën- en beeldengoed zich in onze cultuur wortelde.

Angus Buchan verhaalde hoe punk zijn leven veranderde. “Punk-revival, dat is onzin,” vond hij, want punk - échte punk - is een manier van leven, een attitude, een mentaliteit, die sinds het begin nooit meer is weggeweest.

Maar zou die attitude, die ‘do-it-yourself’ mentaliteit, in deze tijd van hernieuwde crisis, weer tot net zo’n creatieve explosie kunnen leiden als dertig, vijfendertig jaar geleden het geval was, vroegen sprekers en toehoorders zich af? Een open vraag, natuurlijk, maar aardig om te merken dat de jongeren onder de aanwezigen geneigd waren tot een volmondig ‘ja!’, terwijl de oudgedienden wat skeptischer leken.

Harold Schellinx, die het in zijn afleiding meer over YltrA dan over ULTRA had, trok er een regenjas bij aan. Want buiten mocht de zon dan schijnen, we zitten tegenwoordig natuurlijk desondanks in wel héél zwaar weer. De ‘do-it-yourself’ attitude is daarbij zoiets als een paraplu die we kunnen opsteken, en Schellinx gaf een sneak-preview van ‘De Geluidsbarrière’, een - zowaar - nationaal do-it-yourself kunstwerk, dat hij samen met Geert-Jan Hobijn en Kevin Schuit had bedacht, en dat hij als ras-optimist in het kader van de aanstaande 55e Biënnale al op het San Marco plein in Venetië voor zich zag.

De Geluidsbarrière

Of die Geluidsbarrière daar ooit ook in het echt zal zijn te beleven?
De toekomst zal het leren.
Zolang er nog niks is, kan alles er nog komen.

Op de ULTRA-manier in 30 uur van niks naar concert

Y.3 = YltrA! was een dijk van een ervaring: 30 uur lang muziek maken en bedenken op de ‘ULTRA-manier’, met 13 enthousiaste en inventieve Rietveld studenten in Mart van Bree’s ‘club voor tegencultuur’ Club Karlsson, op de bovenste verdieping van het NIMk gebouw, Keizersgracht 264. Van niks naar concert, in net ietsje meer dan een etmaal, op een paar luttele honderd meter van waar vroeger Oktopus was.

Lees hier het uitgebreide verslag.

De workshop (op 20 en 21 April) werd op de vrijdagochtend op de Rietveld Academie ingeleid, met presentaties van Harold Schellinx, STEIM’s Jonathan Reus, jonge electronica wizz Erfan Abdi Dezfouli en onze eigenste, enige ‘Queen of ULTRA’, Truus de Groot.

Op Bandcamp verkrijgbaar als gratis download: een 1 uur lange documentaire net CD met een schat aan live opnames gemaakt tijdens de workshop in Club Karlsson.

Ultra-fijne post nieuwe plus-Ultra bij Steim, dinsdag 24 april

33 jaar geleden namen Brecht Camphuizen en Truus de Groot, plus Instruments, een reeks oer-Ultra nummers op in de Amsterdamse Studio voor Electro-Instrumentale Muziek, toen gevestigd aan de Groenburgwal. Drie daarvan (‘Words’, ‘Sweet Bananas’ en ‘Special Agreement’) verschenen begin 1980 als een 7″ plaatje op het Plurex-label (zie Ultra-boek, pag. 187-188, Plurex 0011).

STEIM is door de jaren heen dé plek gebleven - niet alleen in Nederland, maar wereldwijd - waar op het scherpst van de snede, Ultra-eigenwijs, wars van trend en academiciteit, de grenzen van de mogelijkheden van het combinereren van electronica, muziek en performance steeds weer werden verlegd. Tot op de dag van vandaag. Nu weliswaar niet meer op de Groenburgwal, maar aan de Achtergracht/Utrechtse Dwarsstraat.

Reden te over voor een feestelijke avond vol electro-electronische NU-experimenten bij datzelfde STEIM, op dinsdag 24 april, vanaf 20 uur, ingang Utrechtse Dwarsstraat 134. Met Truus de Groot, de jonge Nijmeegse pop Casio-wizard Bertin, Harold Schellinx en Peter Mertens (oude leeuwen, maar al sinds jaar en dag vooral samen het plus-post-ultra-nieuwe duo ookoi) … en dat allemaal, natuurlijk, plus Instruments…

Y.3 = YLTRA!

Van vrijdagochtend 20 april tot en met zaterdagavond 21 april vindt in Amsterdam het derde jaarlijkse Y-event plaats. Y.3 = YLTRA draait 36 uur lang, non-stop, om MUZIEK, GELUID & PERFORMANCE, waarbij een groep Rietveldstudenten met geluid en muziek aan het werk gaat in de geest van ULTRA en het oorspronkelijke Rietveld Medialab.

YLTRA begint op 20 april met een serie voordrachten / performances, vanaf 11h, op de Rietveld Academie (lokaal K29, in de kelder van het nieuwe gebouw). Harold Schellinx spreekt daar over ‘ULTRA, de Rietveld en DXM’, Jonathan Reus (STEIM) over ‘Circuit Bending’, Peter Mertens over ‘Digitale Podia’. Verder zijn die ochtend ook Truus de Groot en Erfan Abdi Dezfouli van de partij. Vanaf vrijdagmiddag gaan de studenten aan het werk in Club Karlsson, Keizersgracht 264, met Peter Mertens, Harold Schellinx, Truus de Groot, en speciale gast Blenno und die Wurstbrücke.

YLTRA wordt op zaterdagavond afgesloten met een feestelijk concert/presentatie in Club Karlsson. Iedereen is daarbij welkom, vanaf 2Oh!

Reviews: ULTRA 2012 - Einde

“ULTRA kreeg de afgelopen tijd meer aandacht dan het in zijn korte bestaan (1980-1981) ooit kende. Terecht, want het is een van de spaarzame periodes in de Nederlandse popmuziek waarin echt het experiment gezocht werd [...] Van een rooklobby, een volleerd podiumidioot en een flamingo met walrusstem” … André Rozendaal schreef over de ULTRA 2012 Einde avond in de Melkweg, van zaterdag 7 april 2012, op de Kindamuzik web site.

Foto Wooden Constructions (Melkweg 7 april) door Kasper Vogelzang

“Voor een volle zaal sluit Minny Pops een avond vol originele muziek en prikkelende beelden af. Het begin van het einde? Het einde van het begin? Hoe dan ook, alle energie was weer even terug…” Edwin Hofman schreef over de ULTRA 2012 Einde avond, op 7 april in de Melkweg in Amsterdam, op de ‘Written in Music’ site.